JUROWSKI MET EEN KRUIDIG TUSSENGERECHT
door Bela Luttmer, 2006
En toen klonk plotseling die frisse muziek, dwars door het (...)
De Volkskrant, 7 oktober 2006
Het Concertgebouworkestpubliek houdt wèl van verrassingen. Het bewijs daarvoor werd geleverd tijdens een concert in de doorgaans voorzichtig vooruitblikkende A-serie 'Aanbevolen avontuur', waarbij als experiment naast het aangekondigde programma een spannende, spiksplinternieuwe compositie was ingelast. Die werd gespeeld toen de vleugel uit de catacomben werd gehaald, altijd weer een tijdrovend changement dat een vervelend gat in de avond slaat.
De debuterende dirigent Vladimir Jurowski bleef op het podium, samen met een groep blazers, slagwerkers en contrabassen. En toen klonk plotseling die frisse muziek, dwars door het vleugeltakelen heen. Fluiten die in verschillende tijdsindelingen hun opgaande lijnen speelden, soms samen met een piccolo. Pulserende contrabassen. Slagwerk dat was uitgebreid met een lion's roar, een brultrommel.
De gesprekken verstomden, het publiek laafde zich aan dit kruidige tussengerecht. In de pauze kwam de uitleg. De compositie bleek een opdrachtwerk van Mayke Nas (1972) met de toepasselijke titel No reason to panic. Naast haar sprankelende stuk viel de mezzo forte, vlees-noch-vis-interpretatie van Mark-Anthony Turnage' Evening songs (1998) wat tegen. De noten waren raak, maar de sfeervolle halftinten die Turnage zo graag tegenover zijn primaire kleuren plaatst, ontbraken.
Toch heeft Jurowski die wel op zijn palet. In zijn eigen selectie uit Stravinsky's Le baiser de la fée, het ballet dat invloeden van Tjaiskovski combineert met een sprookje van Andersen, nam hij zijn publiek mee naar volksfeesten met draaiorgels die op hol slaan en naar voorname bals uit een ver verleden. In de dromerige Berceuse des demeures éternelles kwamen uiteindelijk ook de nevelige timbres in al hun subtiele pracht aan bod.
In Sergej Prokofjevs Derde Pianoconcert ging Jurowski een vruchtbare verbintenis aan met zijn landgenoot Nikolaj Luganski. Beide dertigers hebben een voorliefde voor risicovol musiceren, beiden beschikken over de techniek en de ritmische exactheid die nodig is om Prokofjevs veeleisende compositie vleugels te geven. De piano danste in Luganski's handen spatgelijk met het slagwerk, transformeerde in een percussie-instrument en hervond zijn gedaante.
Bij zoveel moois zou je bijna vergeten dat de nieuwe concertmeester Liviu Prunaru voor het eerst officieel van de partij was. Hij voegde zich zo natuurlijk in het geheel dat het leek alsof hij al jaren over de vloer komt in de Van Baerlestraat.
www.volkskrant.nl
door Kasper Jansen, 2006
En zo klonk tijdens het getakel en gesjouw de wereldpremière (...)
by John Parales, 2006
The Dutch composer Mayke Nas's "La Belle Chocolatière," played (...)
door René van Peer, 2006
De vier zangers van het Egidius Kwartet staan midden voor op (...)
door Anthony Fiumara, 2005
Met vegen tenslotte had het stoffig-frisse 'I Delayed (...)
by Clarke Bustard, 2005
Mayke Nas' "DiGiT #2" (2002-03) was a kind of highbrow (...)
by Guy Livingston, 2004
Highlights of the Aleph show included trumpeter Lutz (...)
by Helen Meany, 2004
Watching somebody type may not sound fascinating but in this (...)