No reason to (2006)
Calefax & guests, Muziekgebouw aan 't IJ
Foto's: Eric van Nieuwland
Instrumentatie/benodigdheden: zes onvoorbereide spelers (waarvan twee ter plekke uitgenodigde publieksvrijwilligers), zes stoelen, twee lcd-monitoren (17 of 19 inch) die via een splitter verbonden zijn aan één (apple) laptop met instructies & een onzichtbaar of onopvallend in de zaal gepositioneerde sadist die de instructies bedient (bij voorkeur de componist zelf).
Software: Apple Keynote
Duur: ± 10 minuten
Eerste uitvoering: 28 oktober 2006 in het LandesMuseum in Münster, Duitsland door het Nederlands Vocaal Laboratorium en het KlangZeit-Ensemble
Geschreven voor: Festival KlangZeit (DE) en Festival November Music (NL)
In opdracht van: het Fonds voor de Scheppende Toonkunst
Recensies: "Toppunt van een spel met de stilte, doorwrochte constructies en theatrale dramatiek was Mayke Nas' 'Anyone Can Do It'. Een hilarisch en surrealistisch theaterstuk waarin geselecteerde concertbezoekers een hele reeks maffe instructies krijgt voorgeschoteld: van knikken met de kniën tot een juichende rondedans."
(Mark van de Voort, Brabants Dagblad, 20 september 2011)
"Selbst die seit 40 Jahren als verschollen geltende Kunstrichtung Fluxus, mit ihren Happening ähnlichen Konzerten, zeigte sich hier erstaunlich lebendig: Die niederländische Künstlerin Mayke Nas ließ in ihrer Uraufführung "Anyone can do it" sechs Personen auf der Bühne nach Anweisungen auf zwei Monitoren agieren. Sie trommelten mit ihren Fingern, stampften mit den Füßen. Die so zustande kommenden Rhythmen leben von der Spontanität der Protagonisten."
(Heiko Ostendorf in Die TagesZeitung, 30 oktober 2006)
"Fluxmanifesto on fluxamusement – vaudeville – art? To establish artist's nonprofessional, nonparasitic, nonelite status in society, he must demonstrate own dispensability, he must demonstrate selfsufficiency of the audience, he must demonstrate that anything can substitute art and anyone can do it. Therefore this substitute art-amusement must be simple, amusing, concerned with insignificances, have no commodity or institutional value. It must be unlimited, obtainable by all and eventually produced by all. The artist doing art meanwhile, to justify his income, must demonstrate that only he can do art, art therefore must appear to be complex, intellectual, exclusive, indispensable, inspired. To raise its commodity value it is made to be rare, limited in quantity and therefore accessible not to the masses but to the social elite."